خدایا !
من همانم که گاه خندانم،
و گاهی گریان.
گاه شکرگزارم،
و گاهی درحال گله کردن.
گاه بنده ی توام،
و گاهی بنده ی خویش!
خدای همیشگی ام!
من مبتلا به گاه و بی گاههای همواره ام،
بیماری نامتعادل که همیشه به نسخه ی طبیب خویش عمل نمی کند!
اسیر خویشتنم؛
و گاه و بی گاه های اسارت گونه ام مرا در برگرفته است…
معبود آزاده ام!
بندهای گاه ها و بی گاه های زندان تنم را… از هم جدا كن!
مرا به آغوش خویش دعوت كن!
که تشنه ترینم به آن…
تمام این گاه و بی گاه های مدامم را،
ببخش…
به حق خدایی همیشه پایدارت!
الهی آمین…
تاريخ : شنبه 16 اسفند 1393 | 19:54 | نویسنده : yas_mahdi |
ارسال نظر(0)
.: Weblog Themes By Pichak :.
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید